มองโลกแบบเด็ก ๆ

หลายปัญหาที่เรากำลังเผชิญ

ดูเหมือนมันจะกลายเป็นเรื่องยากขึ้นเมื่อเรายิ่งโตขึ้น

บางเรื่องเป็นปัญหาเดิม....

แต่เมื่อก่อนทำไมเรามองว่าเป็นเรื่องง่าย  

เราน่าจะลองตัดสินปัญหา... หรือวิถีแก้ปัญหาแบบเด็ก ๆ  

เหมือนเล่น ๆ ก็เบื่อ...เบื่อก็นอน...ตื่นก็ลืม มาเล่นต่อได้

เวลาเด็ก ทะเลาะกัน...ก็ไม่เคยโกรธกันข้ามปี อย่างมากก็ข้ามคืน...

วันรุ่งขึ้นก็ต้องมีใครสักคนมาขอคืนดี

และไม่จำเป็นว่าต้องเป็นฝ่ายผิดเริ่มก่อน...  

ไม่เคยมานั่งคิดว่าใครผิดใครถูก

ขอเพียงแค่รู้สึกว่า....ยังอยากเป็นเพื่อนเล่นกับเขาอยู่  

คนถูกก็กล้าพอที่จะเดินไปพูดคุยกับคนที่ผิดก่อน....

โดยไม่รู้สึกเสียหน้า... ทำไมเราไม่ทะเลาะกันให้เหมือนเด็ก

อะไรทำให้เราเปลี่ยนไป เรารู้จักคำว่า 'ผิด' หรือ 'ถูก'

เมื่อโตขึ้น ถูกสอนว่า 'ผิด' ก็ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ

เมื่อไม่ผิดก็ไม่ต้องสนใจใคร และอะไรคือเครื่องมือตัดสินกัน

ว่าใคร 'ถูก' ใคร 'ผิด' .... มีคำว่า 'ศักดิ์ศรี' ให้เราสะกดถูก

'คิด' ให้มากเมื่อเผชิญกับปัญหา...

เราใช้ความรู้ให้คำตอบ มากกว่าใช้หัวใจตัดสิน

แต่ทำไมผลลัพธ์ที่ได้...

มันกลับทำให้เรานอนไม่หลับ...ตื่นมาก็ไม่ลืม

ในขณะที่ถ้าเราเป็นเด็ก... เราเป็นฝ่ายถูก...

แถมเราเป็นฝ่ายผูกมิตรก่อน เราแก้ปัญหาด้วยวิธีง่ายๆ

ที่ผู้ใหญ่คงทำไม่ได้ แต่มันกลับทำให้

เรานอนหลับสนิทจนรุ่งเช้า...

...และอาจจะมีบ้างที่แอบฝัน

ก็คงเป็นฝันดีว่า พรุ่งนี้เราจะเล่นอะไรกัน...