|
ลูกปัดแก้วโมเสค - เปอร์เซีย - โรมัน ลูกปัด คือเครื่องประดับที่บ่งบอกรสนิยมและสถานภาพทางสังคมของผู้ใส่ เป็นเครื่องรางของขลังที่มีพลังอำนาจ บางครั้งก็อาจถูกใช้ในพิธีกรรม ตามความเชื่อ ความศรัทธาของมนุษย์ในแต่ละอารยธรรม อาจใช้เพื่อแลกเปลี่ยนซื้อขายแทนเงินตรา แลกเปลี่ยนกับทาสและแรงงาน บางครั้งก็ถูกใช้เป็น สัญลักษณ์ ของความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์ อีกยังใช้ในการรักษาโรคและให้โชคลาภแก่ผู้สวมใส่ ลูกปัด คือเครื่องประดับที่บ่งบอกรสนิยมและสถานภาพทางสังคมของผู้ใส่ เป็นเครื่องรางของขลังที่มีพลังอำนาจ บางครั้งก็อาจถูกใช้ในพิธีกรรม ตามความเชื่อ ความศรัทธาของมนุษย์ในแต่ละอารยธรรม อาจใช้เพื่อแลกเปลี่ยนซื้อขายแทนเงินตรา แลกเปลี่ยนกับทาสและแรงงาน บางครั้งก็ถูกใช้เป็น สัญลักษณ์ ของความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์ อีกยังใช้ในการรักษาโรคและให้โชคลาภแก่ผู้สวมใส่ . ชาวอิยิปต์โบราณนิยม เรียกลูกปัดว่า "Sha - Sha" คำว่า "Sha" ในภาษาอิยิปต์ มีความหมายว่า "Luck" หรือ "ความโชคดี" . ลูก มีความหมายถึงวัตถุที่มีขนาดเล็ก ปัด หมายถึงการขัดฝนให้ผิวมันเป็นแวววาว . ลูกปัด ในความเชื่อปัจจุบัน เป็นเครื่องรางที่จะคอย ปัดรังควาญ ไม่ให้สิ่งชั่วร้ายเข้ามากล่ำกลายแก่ผู้สวมใส่ . วัตถุดิบ ที่ใช้ในการผลิต ประดิดประดอยเป็นลูกปัด มีทั้งเปลือกไข่ ไม้ กระดูกสัตว์ งา ฟัน หอย ปะการัง เมล็ดพืช ดินปั้นเผา หินท้องถิ่น หินกึ่งรัตนชาติ ( Semi - Precious) ในยุคโลหกรรม ก็จะเพิ่มเติมวัตถุดิบด้วยแก้ว โลหะทองคำ เงิน ตะกั่ว สำริด จนถึงยุคเซรามิคและพลาสติกในปัจจุบัน . เมื่อตกแต่งหลาย ๆ กรรมวิธีจนได้รูปร่างที่พอใจแล้ว ลูกปัดก็จะต้องมีการเจาะหรือทำ รู (Hole) เอาไว้ ถึงจะเรียกว่าเป็น ลูกปัด ได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อใช้ในการร้อยถัก นำมาสวมใส่ แต่ถ้าไม่มีรู บางครั้งเราก็ยอมยกให้เป็น "ลูกปัด" กับเขาได้บ้าง ในกรณีที่ยังประดิษฐ์ไม่เสร็จ หรือแกะสลักไว้สำหรับเอาเชือกมาพันร้อยหรือพันตามส่วนข้อโดยเฉพาะ เช่นรูปสัตว์ประจำตระกูล หรือบางครั้งก็อาจ ลืม เจาะรู ก็ไม่ว่ากัน
|
